Iedereen weet ondertussen dat tijdens de laatste twee weken van juli, festivalgangers wereldwijd hun kuiten insmeren en hun dansschoenen uit de kast halen om vervolgens hun weg te vinden naar het recreatiedomein De Schorre. Niet om er te gaan zwemmen (“DON’T SWIM! Cyanobacteria active!” – if you know, you know), maar om de wondere wereld van Tomorrowland in te duiken.
Vorig jaar schreven we dat Tomorrowland een beetje aanvoelt als Disneyland voor volwassenen – of de Efteling, afhankelijk van jouw referentiepunt, – en ook dit jaar was het niet anders. Vanaf het moment dat je het terrein betreedt, waan je je in een fantasiewereld. De outfits blinken om ter hardst, en de stappentellers nemen misschien best congé. Stilstaan is nu eenmaal niet toegelaten.
Stop 1? De Main Stage, natuurlijk. Onderweg naar dit podium zagen we meteen brokstukken die de hemel sierden, beschermd door bouwhekken met foto’s van de productiemedewerkers. Het afgebrande hoofdpodium mag dan inmiddels old news zijn, maar daarom is het niet minder indrukwekkend wat het ganse Tomorrowland team op korte tijd klaarspeelde. De nieuwe opstelling had wel iets: het nieuwe, kleinere podium werd niet alleen geflankeerd door de brokstukken, maar ook door een deel van het oorspronkelijke ijspodium. Vanop het grasveld luisterden we naar de beats van CYRIL, bekend van zijn versie van ‘Stumblin’ In.’ Een goed begin. Niet te vroeg pieken was onze boodschap.
Tijd voor het volgende podium: The Great Library. Misschien wel hét paradepaardje van deze editie. Onze monden vielen letterlijk open. We landden er tijdens de set van Odymel en zagen dat het goed was. Maar na al dat dansen kregen we natuurlijk honger. Ook dit jaar was er weer een grote verscheidenheid aan eetstandjes. Van Peruviaans tot Italiaans: er was voor ieder wat wils. Ook voor de vegetariërs en veganisten onder ons was er keuze. Zo smulden we van veganistische kroketjes en een vegetarische burger, en leste een frisse Hoegaarden rosé onze dorst.
Natuurlijk waren de Main Stage en The Great Library niet de enige podia die ons bekoorden. Zo maakten we een pitstop bij de Freedom by Bud Stage, waar we verwelkomd werden door prachtige LED-vlinders én het producerdtrio Meduza. Opnieuw was stilstaan onmogelijk. Een tussenstop in de Atmosphere tent kon natuurlijk ook niet ontbreken – je kan niet naar het festival gaan zonder daar even hard te gaan op de beste technobeats.
Even uitblazen van al dat dansen deden we in het reuzenrad, aangeboden door Brussels Airlines. We hadden er zicht op het volledige festivalterrein, en de mensenmassa krioelde van podium naar podium. Dat allemaal op zachte beats van Tomorrowland dj’s.
Dat Tomorrowland een wereldfestival is, zagen we onder meer aan de ontelbare vlaggen. Dit is ongetwijfeld een traditie sinds de begindagen van het festival. Wij stellen ons echter de vraag: is het verantwoord om vlaggen toe te laten van een land, zijnde Israël, dat actief een genocide aan het plegen is? Kan je als inwoner trots zijn op een land dat dagdagelijks misdaden tegen de menselijkheid aan het plegen is? Het is makkelijk om je, Eurovision gewijs, achter het idee te scharen dat dit een apolitiek gebeuren is, en dat we ons verbinden door muziek. Dit lijken ons echter holle woorden, en wegkijken zou niet mogen gebeuren.
De dag kwam dan wel ten einde, maar de zoektocht naar gratis oordoppen nog niet. Dit is niet geheel verrassend, aangezien er kramen waren die LOOP earplugs verkochten. Het lijkt ons echter een basisvereiste om gratis oordoppen aan te bieden, zeker wanneer de decibels constant in de lucht gaan. Iets voor volgend jaar? We zullen zien.